No pain, no gain: of waarom ik geen lift wil als ik loop in de regen

hardlopen

Als iemand me tijdens één van mijn vijf zwangerschappen had gevraagd: ‘Stel dat je de bevalling zou kunnen overslaan, en je kind op een dienblaadje zou kunnen krijgen. Zou je dat dan doen?’ dan was mijn antwoord een ferm ‘Nee!’ geweest.

De bevalling hoorde voor mij bij het proces van moeder worden en maakte het resultaat, mijn kind in mijn armen, extra mooi en bijzonder. De pijn zorgde ervoor dat ik me op mijn lichaam richtte, en op het nu. Ik was niet bezig met de boodschappenlijst voor morgen of plannen voor het weekend, maar met het krijgen van mijn kind.

Zonder de pijn en inspanning van de bevalling was voor mij de high van de geboorte lager.

Bevallen met een ruggenprik

Dit ervaarde ik bij mijn eerste en vijfde bevalling, die beiden in het ziekenhuis eindigden met een ruggenprik. Pijnloos waren ze nog steeds niet, maar de pijn werd zeker onderbroken, tot grote vreugde en opluchting overigens. Maar met het verdwijnen van de natuurlijke pijn, verdwenen ook de natuurlijke pijnstillers en gelukshormonen, de endorfines. En uiteindelijk zijn dit de bevallingen waarop ik het minst positief terugkijk.

Zoals de pijn van de bevalling bijdraagt aan een gevoel van euforie als de baby eindelijk geboren is, zo leidt ook hardlopen tot vreugde en voldoening.

No pain, no gain

Veel niet-hardlopers kijken met verwondering en onbegrip naar zwoegende hardlopers en vragen: ‘Je zweet, je wordt moe, je spieren doen pijn. Wat bezielt je in vredesnaam om te gaan hardlopen?’ Het antwoord ligt in de beloning die hardlopers ervaren. Het gevoel van voldoening, kracht en vreugde. Van eigenaar zijn van je lichaam en leven.

En die beloning krijg je alleen als je de inspanning levert.

Want zoals het Engelse spreekwoord al zegt: ‘No pain, no gain.’

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.