Wist je dat baby's alleen maar door hun neus ademen? Pas als hun neus dusdanig verstopt raakt dat ze bijna stikken, gaan ze huilen van paniek, en redden daarmee hun jonge leven. Evolutionair gezien is ademen door je mond dan ook een overlevingsmechanisme. Door je neus ademen is bovendien veel gezonder dan door je mond....
Deze week bereikte ik de veertigste mijlpaal op mijn levenspad. En terwijl ik achterom keek naar de reis tot dusver, concludeerde ik dat het een prachtige reis is geweest. Sommige stukken legde ik in volle galop af, andere in rustig wandeltempo, en allemaal waren ze de moeite waard. Bij mijlpaal veertig weet ik mij omringd...
Grote hoosbuien konden altijd op mijn sympathie rekenen. In een hoosbui kun je immers niet rennen? Dan gooide ik mijn armen in de lucht in een gebaar van machteloosheid en zei op doffe toon tegen Floris: 'Tsja, ik zou echt dólgraag gaan rennen, maar ja. Het regent echt dat het giet.' Maar toen kocht ik...
Als hardloopster heb ik voorheen onaantastbare grenzen verlegd. Toen ik net begon vertelde mijn beginnersschema me om twintig minuten te wandelen, waarna mijn lichaam me vertelde om dertig minuten te gaan liggen. Na zo'n vier maanden kon ik een half uur achter elkaar rennen. Ik vond dat een ongelooflijke prestatie, en een aantal jaren was...
Nederland went aarzelend aan de hardlooprok, maar in Amerika zijn ze al een stapje verder, want daar is nu de hardloopjurk! De reacties zijn sterk wisselend De grootste kritiek is dat je er met de hardloopjurk uit ziet als een moeder die haar peuter probeert in te halen. Het grootste compliment is dat de hardloopjurk...
... je hebt altijd je schaduw bij je.
Als hardloopster draag ik kleren waarin ik als moeder niet dood gevonden wil worden. Levend trouwens ook niet. Een strakke legging met foute, vaak licht gevende strepen, en daarop een sportieve trui met, opnieuw, die strepen of andere olijke vormen. Kijk, dat aan hardloopschoenen geen eer te behalen is, daar heb ik me al jaren...
Vrijdagochtend haalde ik mijn oudste dochter Maartje op, van een excursie naar Tsjechië, en miste daardoor mijn yogales. Niets aan te doen, hield ik mezelf voor, en sloot haar vreugdevol in mijn armen. Maar naarmate de ochtend vorderde voelde ik me steeds onrustiger worden, en besloot te kijken of er misschien ergens nog een yogales...
Als ik hardloop word ik graag betrapt door vrienden en bekenden. Dan gooi ik nonchalant mijn haar naar achteren en zeg: 'Ach ja, ik ren al acht jaar.' En de zweetvlekken onder mijn oksels en mijn knalrode hoofd geven mijn uitspraak net dat beetje extra cachet en geloofwaardigheid. Hardlopen roept, zij het soms schoorvoetend, bewondering...
Lopen op een loopband lijkt verdacht veel op het moederschap: je gooit je er met hart en ziel in, je geeft alles wat je hebt, en toch lijkt het alsof je niet verder komt.