Hardlopen weer oppakken na twee weken gedwongen pauze
Eén voor één werden mijn nog thuiswonende kinderen en man ziek! Het ging net zo lang door totdat ook ik besmet raakte... En het bleek een hardnekkig en vervelend virus te zijn: een luchtweginfectie met keelpijn, hoesten, verkoudheid en een enorme vermoeidheid.
Hardlopen weer oppakken na twee weken
Op maandag 5 oktober werd ik geveld door deze luchtweginfectie. Pas op vrijdag 16 oktober – bijna twee weken later – had ik het idee dat ik wel weer kon gaan hardlopen. Nog nooit had ik zo lang achter elkaar niet gelopen, zwangerschappen en bevallingen uitgezonderd. Ik word er altijd erg onrustig van als ik niet kan lopen en begon me meteen zorgen te maken dat ik nooit meer zou gaan hardlopen. Ik voelde me weliswaar nog erg moe, maar dat vond ik 'smoesjes'. Dus dwong ik mezelf de deur uit.
Vrijdagochtend voor het eerst weer hardlopen na 12 dagen
In eerste instantie werd ik helemaal blij toen ik de zandweg achter ons huis afrende. Het was alsof ik een dierbare oude vriend ontmoette! Maar al snel sloeg de vermoeidheid van de luchtweginfectie toe. Moeizaam ploeterde ik door, want ik was vastbesloten om mijn 'normale vrijdagrondje' te lopen.
Achteraf gezien was dat een slecht idee, want ik kon bijna niet meer thuiskomen... Eenmaal thuis strompelde ik naar binnen en stortte in op de bank. Normaliter ga ik na mijn hardlooprondje hoelahoepen en mediteren, maar dat ging echt niet meer. Eerlijk gezegd voelde ik me ronduit beroerd.
'Zie je nou wel,' preekte mijn man. 'Je moet ook niet meteen weer zo hard van stapel lopen, en eerst weer rustig opbouwen.'
Vanaf mijn amechtige positie op de bank kon ik daar weinig tegenin brengen. Ik was zo uitgeput dat ik de volgende dag niet eens probeerde om te gaan hardlopen. Zo geschrokken was ik van deze ervaring.
Maandagochtend wel weer hardlopen
Door schade en schande wijs geworden besloot ik om op maandagochtend dan maar niet mijn normale hardlooprondje te doen, maar een veel kortere route te lopen. Op die manier kon ik tenminste mijn dagelijkse hardlooprondje oppakken, zonder dat ik me weer zo beroerd zou voelen als op vrijdag.
En dat was maar goed ook, want zo gauw ik begon te lopen voelde ik meteen weer die nare moeheid aan me trekken. Maar doordat de afstand een stuk korter was, lukte het, en kon ik eenmaal thuis zelfs nog hoelahoepen en mediteren.
Nieuw plan!
Ik heb nu een nieuw plan! Omdat ik merkte dat ik fysiek nog steeds erg gammel ben, heb ik bedacht dat ik de komende dagen de Fit op 4 podcast ga gebruiken (dat is een podcast die beginners helpt met hardlopen). Dit doe ik net zo lang totdat mijn conditie weer op orde is. Dat combineer ik dan met (helaas) kleinere hardlooprondjes .
Tot slot: vermoeidheid is geen smoesje maar een signaal
Mijn vertrouwde ochtendroutine is me heel dierbaar, maar ik heb op de harde manier moeten leren dat vermoeidheid na ziekte geen 'smoesje' is, maar een signaal van je lichaam. Door nu tijdelijk kleinere rondjes te lopen, kan ik toch gaan hardlopen én geef ik mijn lijf de rust die het nodig heeft om echt te herstellen.
Al met al moet ik gewoon wat meer vertrouwen in mezelf als hardloper hebben. Ik loop immers al sinds 2001! Dat is vijfentwintig jaar. Mijn angst dat ik ineens 'lui' zal worden en met smoesjes zal komen om niet te gaan lopen slaat dus nergens op.
