Lichtvoetige tred
Na het lezen van Lichtvoetig Hardlopen ben ik me bewuster geworden van mijn tred.
Bovendien las ik ooit ergens dat het typisch Westers is, om stampend en luidruchtig te hardlopen. En dat de Kenianen letterlijk en figuurlijk lichtvoetig lopen. Dus toen wilde ik natuurlijk meteen net zoals de Kenianen zijn.
En gisteren gebeurde er tijdens het hardlopen iets dat me hoop gaf. Ik had de kinderen naar school gebracht, en rende naar huis toen ik in de verte twee wandelaarsters zag. Langzaam maar zeker naderde ik ze, tot ik ze kon passeren. Pas toen ik ze echt passeerde merkten ze me op, en schrokken zich wild.
Blijkbaar hadden ze me dus niet horen aan komen.
Dat geeft me hoop voor mijn lichtvoetiger tred!
