Gratis lezing over hardlopen en ademhaling

Een tijdje terug schreef ik over het boek Bewegen voor beginners, dat is geschreven door de bekende psychiater Bram Bakker, en de iets minder bekende Koen de Jong.

Koen de Jong en Kiwi Nederland

Koen de Jong is ook het brein achter de website Kiwi Nederland, waar hij schrijft over het belang van je ademhaling in je dagelijks leven, én tijdens het sporten. Je kunt bij hem gratis het boek 'Verademing' downloaden, wat ik van harte kan aanraden, want het is de moeite waard.

Gratis lezing

Maar als je geen zin hebt om te lezen, kun je ook naar één van de twee gratis lezingen gaan over hardlopen en ademhalen.

De gratis lezingen zijn op:

12 juni in Den Bosch
20 juni in Deventer

Je kunt je hier inschrijven.

Hoe zie jij er uit ná het hardlopen?

Ken je die vrouwelijke hardlopers, die er goed uit zien in kórte, strakke tights? Met een vrolijk dansende blonde paardestaart op hun rug, en zonder vlekken in het gelaat, leggen ze moeiteloos grote afstanden af. Zo'n hardloper ben ik niet.

Als ik thuiskom na een marathon, oké vijf kilometer, dan ben ik bezweet, mijn gelaatstrekken zijn verwrongen in een pijnlijke grimas, mijn gezicht is rood aangelopen, mijn haar zit wild en mijn brillenglazen zijn beslagen. Kortom: ik heb er wel eens charmanter uitgezien.

Gelukkig weerspiegelt mijn uiterlijk op zulke momenten niet mijn gemoedstoestand, want die is wél optimaal!

Hoe zie jij er uit ná het hardlopen?

Ben ik mijn lichaam, of heb ik een lichaam?

In de discussie 'Heb ik een lichaam' of 'Bén ik een lichaam' heb ik altijd de voorkeur gegeven aan de eerste. Als ik mijn lichaam bén voel ik me zo gereduceerd tot willekeurige neuronen. Ik denk graag dat ik meer ben dan de toevallige samenstelling van mijn genen en omgeving.

Maar als ik zie hoe ouderen die lijden aan de ziekte van Alzheimer zichzelf verliezen, en soms zelfs van persoonlijkheid veranderen, omdat hun hersenen aangetast worden, dan wordt mijn voorkeur moeilijker houdbaar. Want als je door een hersenziekte van persoonlijkheid kunt veranderen, betekent dat dan niet dat je je lichaam bént?!

Nou ja, hoe dan ook, toen ik gisteren aan het hardlopen was had ik voor het eerst het gevoel dat ik mijn lichaam was. Dat ik me één voelde met mijn lichaam. In het algemeen zie ik mijn lichaam als een vehikel dat mij van A naar B moet brengen, en waar ik, als het echt niet anders kan, wat bodylotion opsmijt.

Maar als hardloper kan ik mij met mijn lichaam identificeren. Dan voel ik me fit en soepel, en dan ben ik blij dat ik mijn lichaam ben.

Hoe ervaar jij je lichaam tijdens het hardlopen? Ben je dan je lichaam, of heb je een lichaam dat door je geest gesommeerd wordt te lopen?

Natasja rent

Natasja (40) is getrouwd, en moeder van een elfjarige zoon en achtjarige dochter. Ze werkt als receptioniste bij een tandartspraktijk, en op oproepbasis bij een sportschool. Naast hardlopen doet ze aan spinning, af en toe een groepsles op de sportschool, en bij mooi weer gaat ze graag een rondje skaten.

Het begin

Natasja begon met hardlopen in 2006, op haar 34ste. Ze deed toen al aan spinning en fitness, maar ging daarnaast hardlopen omdat dat een sport was die ze makkelijk tussendoor kon doen. Bijvoorbeeld in het weekend als de kinderen even lagen te slapen, of zaten te spelen, was dat voor Natasja een moment om te gaan hardlopen. Natasja: 'Ik hoefde niets te plannen, ik bond mijn schoenen onder en ik kon gaan. Tegenwoordig loop ik zo'n drie keer per week.'

Achter in de wijk waar Natasja woont, ligt een grote plas. Eén rondje om die plas is ongeveer 7 kilometer, en als Natasja meer kilometers wil maken, kan ze er hier en daar een lusje aanplakken. Ook is er vlakbij een bos, maar daar loopt ze liever niet alleen. Gelukkig kan ze met haar loopgroep op zaterdagochten, wel elk paadje en heuveltje verkennen!

Alleen lopen, met een loopmaatje en in een groep

Natasja: 'In mijn loopgroep lopen een aantal krasse knarren die al langer aan deze loopgroep meedoen, dan ik leef. De snelste loopt een marathon in 3 uur, de langzaamste loopt met moeite een 5 kilometer. Toch gaat het goed samen, en er valt nooit een onvertogen woord.

Athletiekvereniging

Eén avond in de week loop ik daarnaast bij de atletiekvereniging. Meestal intervallen of piramideloopjes, 's winters op de baan of in de wijk, maar zodra het licht het toelaat gaan we ook lekker het bos in. Groot voordeel van lopen in een groep vind ik de motivatie die je krijgt vanuit een groep. In mijn eentje ga ik geen intervaltrainingen doen. En in de groep is toch gauw een competitie-element. Zeker in de zaterdaggroep, waar een trouwe opkomst is, weet ik wie ik voor en achter me heb. En daar wil ik toch wel degene die achter me is achter me houden :-)

Loopmaatje

Verder heb ik nog een vaste 'loopvriendin. Met haar loop ik op zondag vaak een duurloopje. Het leuke daaraan zijn de fijne gesprekken die we onder het lopen hebben. Het nadeel van een groep, of lopen met een maatje is het verlies van de vrijheid van 'het gaan wanneer je kan.'

Alleen

Behalve in een loopgroep, loopt Natasja ook graag alleen: 'Muziekje op, en je gedachten laten gaan. Ik heb een i-pod vol met muziek in mijn perfecte loopritme. Ik ben altijd helemaal blij als ik weer een nieuw nummer gevonden heb, dat ik aan mijn lijstje kan toevoegen.'

Wat hardlopen voor Natasja betekent

'Hardlopen is echt een drang, een noodzaak voor mij. Ik kijk er écht naar uit, en als ik niet kan hardlopen word ik erg rusteloos.

Ik geniet van het afzien in een training, en van de natuur. Soms voel ik me bijna high, zo mooi vind ik de wereld om me heen tijdens het lopen. Komt vast door de endorfinen :-) Het lekkere, vermoeide, maar toch ook energieke gevoel als je klaar bent, drijft mij ook om te gaan lopen. Dat ik daarbij wat calorieën verbrandt is mooi meegenomen.

Mijn belangrijkste motivatie is dan ook het psychologische aspect van hardlopen. Door hardlopen zit ik lekkerder in mijn vel, en het vergroot mijn draagkracht. Mijn batterij wordt weer opgeladen, en daardoor ben ik daarna een leukere moeder.'

Hardlopen en moederschap

Natasja ziet zeker parallellen tussen hardlopen en moeder zijn. 'Niet toegeven aan 'geen zin'. Als moeder is het zo makkelijk om nee te zeggen als je kinderen iets vragen waar je net even geen zin in hebt. Bijvoorbeeld: 'Mag ik kleien?' Je zegt dan makkelijk nee, omdat je geen zin hebt in de rommel. Maar het is uiteindelijk zoveel leuker om ja te zeggen. Zo is het met lopen ook. Je kan op de bank blijven zitten, maar een stukje gaan hollen geeft veel meer voldoening.'

Natasja's toekomst als hardloopster

'Ik heb eigenlijk helemaal geen talent voor lopen. En stuk fietsen gaat me makkelijker af. Ik ben ook geen snelle loper. De komende tijd wil ik de duurlopen weer wat gaan uitbreiden, en als dat goed gaat, wil ik inzetten op een halve marathon. Misschien nog dit jaar, misschien volgend jaar. En mijn grote droom is om toch een keer mee te kunnen lopen met de Roparun. Maar daarvoor moet ik mijn snelheid verhogen en eerst wat kilo's afvallen.'

Wedstrijden

'Om te meten 'waar ik sta' doe ik graag aan kleine wedstrijden mee. Mijn eerste 10 kilometer bij de marathon van Rotterdam is me heel slecht bevallen. Dat kun je lezen in mijn blogpost Oké, nog één keer, voor de laatste keer.

Het gaat me niet om de prijs, en met een een snelheid van onder de 11 kilometer per uur, val ik bovendien ver buiten de prijzencategorie. Meestal eindig ik in de achterste regionen.'

Gadgets

'Ik loop met een hartslagmeter en met een ipod-shuffle. Die is zo lekker licht. Ik wil heel graag een Garmin. Of ik moet eens kijken wat mijn iPhone allemaal kan, maar dat vind ik zo’n groot ding om mee te nemen.'

Loopschoenen

'Eén keer per jaar koop ik nieuwe schoenen van het verjaardagsgeld van mijn baas :-) Ik heb altijd op Asics gelopen, maar daar ben ik nooit echt vrienden mee geworden. Sinds vorige week heb ik een paar Brooks. Ik hoop dat dat beter gaat.'

Natasja's boodschap voor moeders die willen gaan hardlopen

'Begin gewoon. In het begin is het niet leuk, want het is gewoon zwaar. Maar als je even doorzet, wordt het vanzelf lekker. Het is zo fijn dat je kan gaan wanneer je wilt. Als de kinderen even naar school zijn, of jou even niet nodig hebben... je bindt je schoenen onder en je gaat. En ja, lopen met Evy. Dat raad ik iedereen aan. Zelf heb ik haar programma nooit gedaan, maar ik ken zoveel moeders die daarmee de juiste motivatie gevonden hebben!'

Meer weten?

Bezoek dan Natasja's blog: 't Pumpke.

Hardlopen in 'Hunkeren naar rust' van Rick Timmermans

Eindelijk kwam ik weer eens een stukje over hardlopen tegen in een 'gewoon' boek. Dit keer in Hunkeren naar rust van freelance journalist, en schrijver Rick Timmermans.

Hardlopen in 'Hunkeren naar Rust'

In Hunkeren naar rust onderzoekt Rick Timmermans de betekenis van de Regel van Benedictus in ons eigen leven en in onze tijd. Daarvoor bezocht hij kloosters, las boeken, en interviewde monniken en abten. Zijn zoektocht leidde tot een persoonlijk verslag van wat hij leerde van Benedictus, en hoe Benedictus hem inspireerde.

In het boek vergelijkt Rick leren hardlopen met leren bidden. Beide vragen een rustige opbouw, en geduld om te oefenen.

Hardlopen in 'Hunkeren naar rust'

'Als op zomeravonden de warmte nog van het asfalt straalt, vind ik het heerlijk om een uurtje te rennen. Na een minuut of tien trappen mijn benen in vaste slag meters fietspad, stoep en straat onder mijn lichaam vandaan. Mijn hartslag stabiliseert en ik adem gecontroleerd in en uit. De lage zon straalt machtig in mijn gezicht en na een halfuurtje inspanning wordt alles om mij heen scherper. Mijn geest krijgt de ruimte om zich te ontspannen.


Ik ren al sinds mijn zestiende, al ben ik er nooit goed in geworden. Meestal probeer ik een of twee keer per week een rondje te joggen, maar er gaan ook weleens weken voorbij dat ik de veters van mijn renschoenen niet strik.


Hardlopen is een gevaarlijke sport. Dat lijkt misschien niet zo, maar het is blessuregevoeliger dan voetbal. Hardlopers weten dat en zijn daarom altijd bezig met hun techniek. Het is belangrijk je voeten op een goede manier af te rollen, je bovenlichaam niet te veel te bewegen, je armen in een hoek van negentig graden vlak langs je lichaam te bewegen en je knieën niet alle klappen te laten opvangen. Je moet daarnaast zorgen voor lichte kleding, genoeg drinken en eten in je buik - ook weer niet te veel - en bovenal voor goede schoenen.


Het kost wat oefening voordat je hardlopen enigszin onder de knie hebt. Toen ik begon met rennen, moest ik na elke twee minuten een minuut wandelen om mijn spieren en gewrichten te laten wennen. Dat ging een paar weken zo door, al werd bij elke training de tijd van rennen langer en de tijd van wandelen korter. Na twee maanden kon ik vijftien minuten hardlopen, een minuut wandelen en nog eens vijftien minuten hardlopen. Inmiddels wandel ik nog maar zelden tijdens een training en kan ik het een uurtje volhouden.


Bidden lijkt op hardlopen. Je moet je er ook in oefenen (…) Bidden is niet iets van de ratio, evenmin als het begrijpen ervan met de ratio te benaderen is. Niet precies weten hoe het moet is dan ook geen reden om er maar mee te stoppen. Als ik na drie weken was gestopt met rennen, had ik het nooit langer dan vijf of tien minuten kunnen volhouden. Terwijl ik niet wist hoe het moest en ik er helemaal niet zo'n plezier in had - ik er spierpijn van kreeg en met aan - en uitkleden langer bezig was dan met hardlopen - ging ik toch door. Omdat ik wist dat ik even door het begin heen moest.'

Praktische informatie

Hunkeren naar rust is voor 14,95 te koop bij Bol.com, en vreemd genoeg voor 18,49 tweedehands...

De angst van de vrouwelijke hardloper

Met een hartslag van ruim 175, veroorzaakt door een mengeling van inspanning maar bovenal angst, rende ik als een wilde over dat 'leuke paadje' dat ik per sé wilde onderzoeken. Maar nu bleek dat leuke paadje wel heel erg lang, en bovendien steeds verder weg te kronkelen van de autobaan die ik zo geruststellend aan mijn linkerhand wist toen ik begon.

In gedachten zag ik de krantenkoppen al: 'Nieuwsgierigheid leidde letterlijk tot doodlopende weg voor onfortuinlijke vrouwelijke hardloper!' en experts die hoofdschuddend zouden verklaren: 'Zo komen Nieuwsgierige Aagjes te pas!'

Net toen ik een beetje wanhopig dacht dat het misschien toch maar beter zou zijn om op mijn schreden terug te keren, iets waar ik een bloedhekel aan heb, verwijdde het pad zich plotseling en verscheen er licht aan het eind van de tunnel. Opgelucht rende ik de laatste meters en bevond me plotseling weer in de bewoonde wereld op een geasfalteerde weg. Ik had het overleefd!

En wat was het, afgezien van de angst en zorg, een prachtig paadje!

Hoewel ik in mijn dagelijks bestaan weinig behoefte heb aan avontuur, aangezien de adrenaline dankzij vijf kinderen met bijbehorende schoolperikelen standaard door mijn lichaam raast, mag ik als hardloper wél graag het avontuur opzoeken. Wanneer ik een paadje zie, waarvan ik niet weet waarheen het leidt, dan voel ik mij daar onweerstaanbaar toe aangetrokken.

Toch moet je als 'vrouw alleen' natuurlijk geen onnodige risico's nemen.

Welke veiligheidsmaatregelen neem jij als vrouwelijke hardloper? Of is een strakke, kórte tight met 'cameltoe' afschrikwekkend genoeg om eventuele belagers af te schrikken?