Hardlopen en fietsen

De afgelopen twee dagen hebben Floris en ik, ten bate van de echtelijke harmonie, samen tachtig kilometer door de Achterhoek gefietst, waarbij we ook Duitsland aandeden.

Met genoegen merkte ik dat mijn, tijdens hardlopen, opgebouwde conditie zich ook uitstrekte tot fietsen. Er was alleen één probleempje: Floris kon me niet bijhouden.

En omdat we nu eenmaal samen uit waren, minderde ik vaart, tot ik bijna omviel met mijn fiets en vroeg enigszins venijnig: ‘Zo zachtjes genoeg?’ En terwijl Floris moedig zijn gezicht en voorhoofd wiste met zijn zakdoek, en wat van mijn stof uit zijn mond spuugde, bracht hij dankbaar zijn jawoord uit.

Maar toen we na tachtig kilometer thuiskwamen, en Floris zich uitgeput naar de bank sleepte, en zich daar met de blik van iemand die zojuist Jezus heeft ontmoet neevleide, voelde ik een vage onrust van mij bezit nemen. Ik miste iets. Ik miste het gevoel van plezierige uitputting dat ik bij Floris wel observeerde. Na enig nadenken kondigde ik daarom aan: ‘Ik ga nog even vijf kilometer hardlopen!’

Voor deze mededeling hees Floris zich even van zijn bank om ongelovig te vragen: ‘Waarom?!’

Ik antwoordde kort maar krachtig: ‘Zodat ik me net als jou kan voelen!’

Leave a reply

CommentLuv badge