Aargh! Ik word aangevallen?!

hardlopen in het donker

Nu ik de Kalenji Runlight heb loop ik makkelijker in het donker. Want dankzij die lamp kan ik tenminste weer zien waar ik loop. Ook in het pikkedonker van het platteland. Dankzij de verschillende standen kan ik hem zo richten dat hij de zandweg voor me verlicht. Dat neemt overigens niet weg, dat ik het best een beetje eng vind, dat lopen in het donker.

Geen idee wat zich schuil houdt in het donker. Terwijl ik, vol verlichting, heel eenvoudig te zien ben! Ik ben een lopende advertentie om aan te vallen.

Maar goed, dat soort gedachten zet ik resoluut van me af. Want ik wil wel ‘s ochtends vroeg blijven hardlopen, aangezien ik me zelf niet vertrouw om later op de dag nog te gaan.

Aargh! Wat valt mij daar aan?!

Hoe dan ook, een paar dagen geleden liep ik weer in het donker. Mijn Kalenji Runlight verlichtte de weg voor me, toen ik jeuk aan mijn neus kreeg. En terwijl ik mijn rechterarm naar mijn neus boog om te krabben, kwam er een gigantische schaduw op mij af! Ik schrok me echt helemaal wild.

Mijn hele leven flitste aan me voorbij, alsmede allerlei theorieën over wie of wat me daar aanviel! Was het een grote zwarte bouvier? Zo eentje als die me ooit in mijn bil beet? Qua grootte leek de schaduw nog het meest op een beer, maar die komen niet voor in de Achterhoek, bedacht ik me. Of zou het een enge vent fijn?

Met wild kloppend hart kromp ik ineen, huiverend wachtend op de eerste beet of aanval.

Maar toen er niets gebeurde drong er langzaam maar zeker iets tot me door.

Duh!

Die grote zwarte schaduw die me aanviel, dat was mijn arm… Door de Kalenji Runlight en mijn beweging richting neus maakte ik zelf de schaduw waarvan ik me praktisch doodschrok. Duh…

Het goede nieuws is dat ik moeiteloos mijn maximale hartslag bereikte in een paar secondes.

Leave a reply

CommentLuv badge