Loopmaatjes, tegen wil en dank

Hoewel ik het liefst alleen loop, heb ik altijd gezelschap. Ik weet me altijd omgeven met een grote groep loopmaatjes.

Achteraan loopt Zeurtje, die klaagt en kraakt dat het te koud is, of te warm, dat ze moe is en dat ze naar huis wil. Zeurtje krijgt altijd op haar kop van Drillsergeant. ‘Doorlopen Zeur!’ schreeuwt hij haar toe. ‘Anders moet je honderd push-ups doen. Ben ik duidelijk?!’
Dan werpt Zeurtje mij een blik toe, en ziet er uit alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten.

Naast mij loopt altijd Ego. Die schreeuwt niet, maar ze is altijd erg aanwezig. Ze spoort me aan harder te lopen, en is voortdurend aan het checken of ik wel hard genoeg ga. Ego maakt me altijd nerveus, en haar aanwezigheid is een flinke domper op mijn loopplezier.

In het midden van deze groep, daar loop ik. En ik roep tegen al mijn loopmaatjes: ‘Ik loop niet voor de glorie of de prijzen. Ik loop voor rust en kalmte. Ik loop om mezelf te vinden, en om de veranderende seizoenen aan den lijve te ervaren. Ik weet dat ik niet hard genoeg kan lopen om jullie af te schudden, dus ik heb me bij jullie gezelschap neer gelegd. Maar zouden jullie alsjeblieft je kop willen houden, en mij mijn eigen weg laten lopen?!’

3 Responses to Loopmaatjes, tegen wil en dank

  1. Gezellig lopen zo, met je hele aura om je heen! 😉
    Zodra ik ga lopen beginnen m’n benen te schreeuwen. Niet zachtjes, maar loeihard want ze doen pijn en willen niet wat ik wel wil. Snapernixvan. M’n conditie bloeit op nu ik sport maar als ik dan op de loopband probeer te rennen, zijn de rapen gaar: schreeuwen die benen weer boven de muziek uit.
    Heb jij ‘n idee hoe dat kan?

  2. Ipod zeg ik; hoef je nix meer te horen! Alleen de geweldige muziek die jij er opzet.
    Dat zeg ik wel, maar was verbaasd toen ik hoorde dat mijn partner voor de gein mijn Ipod had gevuld met kerstliedjes. In oktober, haha!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.