De mens als duurloper

De mens als duurloper
De mens als duurloper
Hans Knippenberg & Knippenberg, J.

Gretig begon ik te lezen in ‘De mens als duurloper’ in de verwachting interessante bespiegelingen te lezen over de parallellen tussen de weg die de mens als hardloper aflegt, en de weg die hij aflegt als mens, van wieg tot graf.

Maar al op de eerste bladzijde wordt duidelijk dat dit geen boek is voor psychologische bespiegelingen. In tegendeel. Jan Knippenberg steekt zijn minachting voor de zogenaamde tweede generatie hardlopers niet onder stoelen of banken, en spreekt geringschattend van een ‘joggingrage’.

‘Het besef dat lopen een aantal vaardigheden vereist – ‘Running is a skill’ zeggen de Engelsen – is blijkbaar nauwelijks doorgedrongen. De joggingrage, die nu al enkele jaren op het Amerikaanse continent woedt, is inmiddels overgewaaid naar Europa. Publicisten als Fixx, Sheehan en anderen lijken met alle bijverschijnselen van dien ook Nederland in hun greep te krijgen. Met oppervlakkige en quasifilosofische bespiegelingen.’

En laat Jim Fixx juist één van die hardlopers zijn, die mij met zijn boeken van de bank kreeg. De mens als duurloper is een intimiderend werk voor mij, als tweede generatie loper.

Eerste lopersgolf

De eerste lopersgolf kwam op in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, en snelheid en persoonlijke records stonden centraal. Het was een elitair groepje, herkenbaar aan de ‘nerveus gesneden’ nylon broekjes, waar je niet zo maar bij mocht. En dat voelde ik bij het lezen van dit boek: ze halen hun neus voor mij op, ik hoor er niet bij, ik ben niet goed genoeg.

Tweede lopersgolf

In de loop van de jaren negentig ontstond een nieuwe lopersgolf, die warm en verwelkomend was. In tegenstelling tot het clubje van de eerste golf, is hier iedereen welkom. Tweede golf lopers hebben evenveel redenen om te lopen als er lopers zijn. Om af te vallen, voor hun welbevinden, om te onstressen, om zichzelf te vinden etc.

Na het lezen van de eerste bladzijden had ik zin het boek in een hoek te gooien en te concluderen dat dit boek vooral voor die eerste generatie hardlopers is. Maar na enige tijd verzamelde ik al mijn moed en las verder, en toen bleek dat Knippenberg toch iets biedt dat voor álle generaties lopers interessant is: een historisch perspectief op hardlopen.

Hij doet dat helaas niet in in de laagdrempelige stijl van Jim Fixx, of John ‘the penguin’ Bingham die hij met titels als ‘No need for speed’, ongetwijfeld ook verguisd zou hebben. Dat maakt dit boek niet het makkelijkste om te lezen.

Als tweedegolf loopster, loop ik dan ook niet warm voor dit boek.

Leave a reply

CommentLuv badge