Mireille

Steeds meer vrouwen gaan hardlopen. Wie zijn zij en wat motiveert ze? In onze rubriek ‘Rennende moeders’ portretten van moeders die hardlopen! In dit zesde portret maken we kennis met Mireille!

Ik ben in oktober 2007 begonnen met lopen, op mijn zevendertigste.Ik had me eerder aangemeld voor een trainingsgroep die zich zou gaan voorbereiden op de Zevenheuvelenloop. Aanleiding voor die aanmelding was een groeiend besef dat ik een aantal zaken steeds aan het uitstellen was – waaronder de zorg voor mijn lijf.

Dat heeft een tijd geduurd. In de zomer van 2006 overleed een collega op 36-jarige leeftijd aan borstkanker. Ze liet twee jonge kindjes na. Ik kende haar niet persoonlijk, maar wat haar overkwam riep veel in me op. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik het met “dit leven” moet doen. Geen hiernamaals, je krijgt maar één kans.

Altijd geleefd met het idee dat je, als je oud en wijs en stervende bent, moet kunnen terugkijken op een goed leven. Waarin je hebt gedaan wat je wilde. Maar wat als je niet oud en wijs wordt? Als het leven stopt bij zesendertig? Dat besef heeft voor mijn aanmelding gezorgd, in maart 2007.

Wrange toeval wil dat ik een week voor de start erg ziek werd. Met spoed naar het ziekenhuis, alarmerende berichten over “vlekjes op de lever” en “we zien iets op de eierstokken”. Na een zomer van ziek zijn bleek alles toch nog met een grote sisser af te lopen. Eenmaal opgekrabbeld heb ik niets meer uitgesteld: dat goede leven moest er maar eens van komen! In oktober 2007 heb ik me aangesloten bij de Nijmeegse Funrunners. Saillant detail: de contributie gaat naar Hospice Betlehem, een plek waar terminale patiënten de laatste fase van hun leven doorbrengen.

Hoeveel uur per week besteed je er aan?

Per week ben ik ongeveer 3 uur bezig met hardlopen.

Hoe zie je je toekomst als hardloopster?

Ik heb een wens. Ik wil de Zevenheuvelenloop uitlopen. Dat staat op mijn To Do-lijstje voor het leven. Daar staat ook een duikcursus op. En Ayer’s Rock zien in Australië. Maar we beginnen bij de Zevenheuvelenloop.

Loop je alleen of in een groep?

Ik loop in een groep, de Nijmeegse Funrunners. Een prettige club waar ik me helemaal thuis voel. Ik heb het wel een tijdje alleen geprobeerd, onder andere door een fikse knieblessure. Die blessure betekende dat ik pas op de plaats moest maken. Eerst helen, dan pas weer verder. Maar m’n groepje ging verder, en ik kon ze letterlijk niet meer bijbenen. In eigen tijd proberen bij te geraken lukte niet, en dat frustreerde me. Ik voelde ieder pijntje, hoorde mijn ademhaling, het liep gewoon niet.

Op een zaterdag mailde ik de trainster van mijn oude groepje met de vraag: hoe kom ik terug on track? Ze mailde me dat op zondag een nieuwe beginnersgroep startte. Daar ben ik bij aangehaakt, en nu ga ik weer als een speer! Ik zie alleen maar voordelen aan het groepslopen. Je hoort ergens bij. Dat is blijkbaar voor mij erg belangrijk. Mensen verwachten dat je komt, als je een paar keer niet bent geweest krijg je een mailtje of een telefoontje. Dat werkt bij mij. Mijn groepje is mijn stok achter de deur.

Wat motiveert je om te gaan hardlopen?

Mijn motivatie is vooral gelegen in het aantonen dat dit lijf nog aardig wat kan. En daarin wil ik graag mijn grens opzoeken. Heb net de Marikenloop achter de rug. Oké. Mooi. Maar kan ik nu ook de Bridge to Bridge (10 km) lopen? En die Zevenheuvelen? Ga je dat redden? Het is een spel met mezelf.

Maak je verschil tussen lichamelijke en psychologische redenen om te lopen?

Tsja, dat heb ik denk ik wel aardig beschreven hierboven. Ik wil mijn lijf in conditie hebben. Ik wil prestaties neergezet hebben. Niet voor de mensheid maar voor mezelf. Hoe ver kan ik gaan. Neemt niet weg dat ik een paar keer (op de loopband) een runnershigh heb mogen ervaren (dat werkt overigens niet in de groep). Liep ik breed glimlachend op die rubberband, met een gelukzalig gevoel dat mijn mondhoeken richting m’n oorlelletjes dwong. Was echt súper.

Wat betekent hardlopen voor jou?

Veel. Ik wil een hele hoop opzij zetten als mijn gezin dat van me vraagt, of als het werk daarom vraagt. Maar het hardlopen, daar blijven ze af. Dan moet er wel een héle goede reden zijn waarom mijn aanwezigheid gewenst is…

Zie je parallellen tussen hardlopen en moeder zijn?

Nee, eigenlijk niet. In het hardlopen voel ik me lekker, zeker van mijn zaak. Dat is met het moederschap anders. Alhoewel ik zeer vastberaden over kan komen, slaat bij tijd en wijle toch de Grote Twijfel toe.

Kun je hardlopen gebruiken in je moederschap?

Het hardlopen is zeker bruikbaar, al is het alleen maar omdat ik na afloop zoveel meer ontspannen ben. Dat komt iedereen ten goede.

Leer je je kinderen ook hardlopen?

Wishful Thinking! hahaha… Mijn prachtige zoon houdt niet van hardlopen. Bovendien, hij mag zijn eigen sporten kiezen. Hij stond wel bij de finish van de Marikenloop op me te wachten…. Enthousiaste toeschouwers hebben we ook nodig!

Raad je het je kinderen aan?

Niet als zodanig. Hij heeft zijn eigen sport, hij hockeyt en hij speelt tennis. Ieder zijn ding.

Hoe kies je de wedstrijden waar je aan mee doet?

De Marikenloop is een prachtig Nijmeegs evenement. Daar kun je niet omheen. Als Nijmeegse moet je daar wel aan mee doen. Nu kijk ik alleen nog welke evenementen bij mij in de buurt zijn en of het er een beetje leuk uit ziet.

Wat betekent deelname aan wedstrijden voor jou?

Een ijkpunt, meer niet. Bleef het bij de loopgroep, ik zou het ook goed vinden. Met uitzondering van de Zevenheuvelenloop.

Ga je ook echt voor een prijs?

Welnee! Ik ga voor de eindstreep.

Loop je op muziek?

Ja! Maar niet als ik met de groep ben. Als ik op de loopband sta is het een fijne afleiding. Anders hang ik al na een kwartier verveeld op mijn horloge te kijken.

Heb je favoriete boeken over hardlopen?

Nee.

Favoriete sportschoenen?

Degene die ik heb. Wonderslofjes. Mizuno’s.

Heb je een boodschap voor moeders die willen gaan hardlopen?

Gewoon doen! Kan altijd en kost niets!

Leave a reply

CommentLuv badge