Yoga versus hardlopen

Ik las een artikel over yoga en dat je daar zo fijn rustig van wordt. Maar zo gauw ik mijn lichaam in yogapositie wring, en de zon wil groeten, beginnen mijn gedachten als gekken rond te rennen.

Heb ik nog genoeg aardappels in huis voor de boerenkool vanavond, wat zal ik morgen koken, zou de was al klaar zijn, niet vergeten om Al Gore te bellen i.v.m. het broeikaseffect, hoe laat is het want ik moet Ot ophalen bij een vriendje, heb ik Piet nou al ingeschreven voor zwemles, heeft Jan zijn huiswerk al af, heb ik Maartje nu al seksueel voorgelicht enz. Alsof ze een wereldrecord willen breken zo racen ze door mijn hoofd.

Nou schijnt yoga daar ook voor te helpen, maar voor yoga dat effect op mij kan hebben word ik zo kriebelig dat ik al ben afgehaakt. Liever ga ik hardlopen en daag mijn gedachten uit voor een wedstrijdje om het hardst. Dan rennen mijn gedachten en ik als wilden door de Achterhoek tot we allebei uitgeput en stil zijn.

Dat geeft ruimte voor wijze, nieuwe gedachten: yoga past niet in mijn leven als moeder, waarin voortdurende waakzaamheid en alertheid vereist is.

Waar bij yoga mijn gedachten gaan racen, worden ze bij hardlopen juist rustig.

2 Responses to Yoga versus hardlopen

  1. Ai, ook zo herkenbaar, en dan niet alleen bij yoga hoor ­čśë
    Ik herinner me de zwangerschapslessen en dat mij te zweverig. Kreeg er de kriebels van. Zodra ik weer richting huis ging in m’n auto, ging de stuitermuziek lekker hard aan… om even bij te komen…hahaha!

Leave a reply

CommentLuv badge